Uzyskaj numer jednostki kodującej

Zanim firma zacznie stosować kody kreskowe, powinna stworzyć standardowe numery identyfikacyjne GS1, które zostaną odzwierciedlone w postaci kodów kreskowych.
Pierwszym krokiem do zbudowania numeru, który identyfikuje produkty w opakowaniach detalicznych (GTIN-13) jest uzyskanie numeru jednostki kodującej w organizacji krajowej GS1.

Numer jednostki kodującej wraz ze swoim prefiksem stanowi identyfikator firmy w skali świata. Ponadto za pomocą tego prefiksu tworzy się unikalne numery identyfikacyjne GS1.
W celu uzyskania numeru, zapraszamy do skorzystania z naszej pomocy.

Nadaj numery swoim jednostkom handlowym.

Po otrzymaniu numeru jednostki kodującej GS1, firma jest gotowa do rozpoczęcia nadawania numerów swoim jednostkom handlowym (produktom lub usługom), jednostkom logistycznym, zasobom zwrotnym, zasobom indywidualnym lub relacjom usługowym.
Numery należy nadawać kolejno i prowadzić ich ewidencję . W sytuacji, gdy firma uzyskała pulę do 1000 numerów, w miejsce T1, T2 i T3 firma wpisuje kolejne numery, począwszy od 000, a kończąc na 999.

Dokonaj wyboru metody nadruku kodów kreskowych

Po pierwsze należy określić rodzaj kodowanych towarów oraz typ informacji – stałe lub zmienne.
Przykładem stałej informacji jest numer identyfikacyjny produktu GTIN. Przykładem informacji zmiennej jest numer partii produkcyjnej.
Jeżeli w postaci kodu kreskowego przedstawiony jest numer GTIN i firma będzie potrzebować dużej liczby etykiet z kodem, najlepszym rozwiązaniem jest zwrócenie się do zakładu poligraficznego / drukarni, które drukują etykiety.
W przypadku małej liczby koniecznych etykiet lub etykiet zawierających zmienne informacje, najlepszym rozwiązaniem będzie zakup drukarki laserowej do biura bądź magazynu (w zależności od tego, gdzie będzie miał wydruk etykiet).

Wybierz miejsce skanowania kodów

Rodzaj kodu kreskowego, jego lokalizacja oraz jakość zależą od tego, gdzie kod będzie skanowany.
Istnieją cztery podstawowe miejsca skanowania kodów kreskowych na jednostkach handlowych:

1. w punkcie sprzedaży detalicznej
2. w dystrybucji ogólnej
3. zarówno w punkcie sprzedaży detalicznej, jak i w dystrybucji ogólnej
4. miejsca specjalne np. znakowanie sprzętu medycznego

Po ustaleniu miejsca skanowania kodów, możliwe jest zdefiniowanie właściwych wytycznych, dotyczących generowania tego kodu. Na przykład, jeżeli kod będzie skanowany w punkcie sprzedaży detalicznej, konieczne będzie zastosowanie symboliki EAN/UPC.
Kod powinien mieć jednak wymiary umożliwiające jego skanowanie w dystrybucji.

Dokonaj wyboru metody nadruku kodów kreskowych

Po pierwsze należy określić rodzaj kodowanych towarów oraz typ informacji – stałe lub zmienne.
Przykładem stałej informacji jest numer identyfikacyjny produktu GTIN. Przykładem informacji zmiennej jest numer partii produkcyjnej.
Jeżeli w postaci kodu kreskowego przedstawiony jest numer GTIN i firma będzie potrzebować dużej liczby etykiet z kodem, najlepszym rozwiązaniem jest zwrócenie się do zakładu poligraficznego / drukarni, które drukują etykiety.
W przypadku małej liczby koniecznych etykiet lub etykiet zawierających zmienne informacje, najlepszym rozwiązaniem będzie zakup drukarki laserowej do biura bądź magazynu (w zależności od tego, gdzie będzie miał wydruk etykiet).

Dokonaj wyboru kodu kreskowego

Poniżej zamieszczamy kilka wskazówek pomocnych w wyborze rodzaju kodu kreskowego:

• Produkty, których kody będą skanowane w punkcie sprzedaży detalicznej, muszą być oznakowane symbolem EAN/UPC.
• Dodatkowe informacje typu numer partii produkcyjnej, data ważności, masa netto, powinny być zakodowane w symbolu GS1-128.
• W przypadku konieczności wydruku kodu z numerem GTIN na tekturze falistej dla jednostek handlowych hurtowych, właściwe będzie użycie kodu ITF-14

Wybierz wielkość kodu kreskowego

Po dokonaniu wyboru rodzaju kodu kreskowego oraz informacji koniecznych do zakodowania, rozpoczyna się etap projektowania kodu. Wymiar kodu będzie zależał od użytej symboliki, miejsca skanowania kodu i sposobu nadruku.
Symbole EAN/UPC różnią się od kodów ITF-14 oraz GS1-128, ponieważ do ich odczytu służą skanery wielokierunkowe, stosowane w punktach sprzedaży detalicznej. To oznacza, że w przypadku symboli EAN/UPC istnieje zależność pomiędzy ich wysokością i szerokością. Modyfikacja jednego wymiaru, niesie za sobą proporcjonalną zmianę drugiego wymiaru.

Ze względu na tę zależność, symbole EAN/UPC mają określoną wysokość i szerokość nominalną. Dopuszczalne są wymiary stanowiące od 80% do 200%
wymiarów nominalnych kodów. Należy unikać skracania (zmniejszania wysokości, bez proporcjonalnego zmniejszenia szerokości) symboli EAN/UPC, ponieważ może mieć to negatywny wpływ na proces skanowania symboli przez skanery wielokierunkowe w punktach sprzedaży detalicznej. W sytuacji wykorzystywania symboli EAN/UPC zarówno w logistyce (wysyłka i dystrybucja), jak i w punkcie sprzedaży detalicznej, współczynnik powiększenia może osiągnąć wartość pomiędzy 150% a 200%. Za przykład może posłużyć symbol na pudle tekturowym, służącym jako opakowanie sprzętu większych rozmiarów
(odbiornika telewizyjnego lub kuchenki mikrofalowej).

Symboliki ITF-14 oraz GS1-128 również posiadają ściśle określone wymiary. Najczęściej wymiary te definiuje się za pomocą szerokości symbolu oraz tzw. Wymiaru X.

Proces wydruku

Ostatnim ważnym aspektem w zakresie doboru właściwego wymiaru symbolu kodu kreskowego jest ocena możliwości, jakie daje wybrany proces wydruku. Wymiar minimalny oraz właściwa wartość BWR (symetryczne zmniejszenie szerokości każdej kreski kodu o tę samą wartość) różnią się w zależności od procesu wydruku, a nawet od rodzaju użytej prasy drukarskiej. Drukarnie powinny ustalić minimalny współczynnik powiększenia oraz BWR w taki sposób, aby drukowane kody miały powtarzalną właściwą jakość.

Wybierz kolor kodu kreskowego

Optymalnymi kolorami dla kodu kreskowego są czarne kreski i białe spacje. W przypadku chęci zastosowania innych kolorów, konieczne jest wzięcie pod uwagę poniższych wskazówek:

• kreski w kodzie powinny być ciemne (np. czarne, ciemnoniebieskie, ciemnobrązowe, ciemnozielone)
• wszystkie kreski powinny zawsze być tego samego koloru, najlepiej w kolorach podstawowych
• w kodzie kreskowym wymagane jest jasne tło dla spacji (np. białe)
• oprócz jasnego tła, możliwe jest również zastosowanie kolorów w odcieniu czerwieni.

Kolor czerwony nie może być jednak użyty w odniesieniu do kresek. Dotyczy to także koloru pomarańczowego, różowego, brzoskwiniowego i jasnych odcieni żółtego. Większość skanerów kodów kreskowych wykorzystuje czerwone światło i odczytanie czerwonych kresek byłoby niemożliwe, ponieważ tekst stałby się niewidoczny. W wielu przypadkach tło kodu nie jest nadrukowywane. Jest to kolor warstwy spodniej, która jest drukowana. Jeżeli tło symbolu jest drukowane poniżej kresek, to do wydruku tła powinno się zastosować kolor jednolity. Jeżeli używa się wielu warstw atramentu w celu zmniejszenia przezroczystości tła, każda warstwa powinna być nadrukowana przy użyciu jednolitego koloru.

Wybierz lokalizację kodu kreskowego

Mówiąc o lokalizacji symbolu, odnosimy się do umiejscowienia tego symbolu w projekcie opakowania lub etykiety. Dokonując wyboru lokalizacji symbolu, należy rozważyć proces pakowania, aby mieć pewność, że symbol nie ulegnie zakryciu lub zniszczeniu (np. na zgięciu pudełka tekturowego, pod kolejną warstwą opakowania, itp.).

Po podjęciu decyzji w zakresie właściwego umieszczenia symbolu, należy skontaktować się z drukarnią w celu ustalenia właściwej orientacji symbolu. Jest to konieczne, ponieważ wiele procesów drukowania wymaga, aby kody były drukowane w odpowiedniej orientacji, zgodnej z kierunkiem drukowania siatki lub arkusza.
Jeżeli jest to możliwe, to w procesie wydruku fleksograficznego kreski kodu powinny biec równolegle do kierunku siatki prasy, czyli w orientacji „płotkowej”. Jeżeli wymagane jest, aby kreski biegły prostopadle do kierunku drukowania, czyli w orientacji „drabinkowej”, to należy próbować uniknąć zniekształcenia symbolu na obwodzie formy drukowej.

Kiedy używany jest sitodruk lub rotograwiura, to należy symbole ustawić równolegle do struktury komórkowej sita lub grawiury płyty w celu uzyskania możliwie równych krawędzi kresek.